خانه / صراط عشق / شورای نویسندگان / سالی که نکوست از بهارش پیداست

سالی که نکوست از بهارش پیداست

حلول سال نو

إِنَّ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ لَآيَاتٍ لِلْمُؤْمِنِينَ
به یقین در آسمان‌ها و زمین برای مؤمنان آیاتی است؛ (جاثیه۳)

گویند؛ سالی که نکوست از بهارش پیداست.
امسال به حول و قوه الهی با میلاد آیه الکبری و فضل بی نهایت پروردگار حضرت علی (ع) آغاز شد به طوری که چشمه های رحمت جوشیدند و رودهای فضل و رحمت توامان جاری شدند اما متاسفانه ظرفیت ها محدود بود و زیرساخت ها متزلزل. نعمت خدا در ظرف اندک ما نگنجید و سیلاب ها جاری شد….
امید که در سال جدید بتوانیم ظرفیت و گنجایش بیشتری برای دریافت آیه ها و نعمات خداوند ایجاد کنیم و از تلاش برای تن آسایی به سوی کوشش در جهت آسایش و آرامش روح قدم برداریم.

همچنین ببینید

شعر/ افسوس

بسم الله الرحمن الرحیم «افسوس»   لیل است ولی کوچه دگر خواب ندارد در هجرو …

دهان مردم

هر كس دين خود را از دهان مردم بگيرد، [همان] مردم، او را از دين بر مى گردانند و هر كس دين خود را از قرآن و سنّت رسول خدا صلي الله عليه و آله فراگيرد، كوه ها از بين مى روند، ولى ايمان او ماندگار است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.