خانه / صراط عشق / اشعار / اشعار مخاطبان / شعر/ بی‌قرار بهشت

شعر/ بی‌قرار بهشت

بیقرارِ بهشت..

دلم بیقراره، هوائیه یاره
بسوی بهشتش قراری نداره

ببین روح و جانم روان گشته سویَش
من  اینجا و قلبم  تماشای  رویَش

به دست و  به  پایم  ندارم امیدی
مگر گوشه چشمش کشاند به سویَش

به صحن و سرایَت تو راهم بده
به  آن  نور  علی نور نشانم  بده

دلم  گر  بگیرد  ندایم  رضاست
به این جانِ خسته دوایم رضاست

من آن بسته بالم نگاهی کن ای دوست
زِ نفس و زِ غفلت رهایم کن ای دوست

تمام  وجودم  نشان  از  وجودت
حیاتم زِ لطف و زِ اِکرام و جودت

بیا و دوباره  نگاهی  نما
به این جانِ خسته تفضل نما

قدم میزنم من به صحن و سرایت
بهشت برین است نفس در هوایت

امام  کریمم، رئوف و رحیمی
زِ رحمت روان کن بسویم نسیمی

میان  هیاهو  تو خواندی  مرا
زِ رافت زِ احسان تو خواندی مرا

دوباره کشاندیم بسوی بهشت
مگر بهتر از این شود سرنوشت

ر- خیاط زاده

همچنین ببینید

تقلیل سیاست‌زدایانه «امام و ماموم» به «ارباب و نوکر»

محمدمهدی سیار می‌گوید چرا در شعر امروز واژه‌های «امام»، «شهادت» و «جهاد» که وجه سیاسی قیام سید الشهدا (ع) را برجسته می‌کنند، رواج کمتری نسبت به واژه‌هایی چون «ارباب»، «نوکر» و «کشتن» دارند؟

هیئت‌های سکولار صرفاً از «عاشورا» می‌گویند، نه «عاشورایی شدن»

سیدمحمدجواد شرافت، شاعر آئینی معتقد است سیاست‌زدایی در شعر هیئت فراگیر نیست، بلکه رویکرد عمومی «هیئت‌های سکولار» است.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.