شعر/ نور

بسم الله الرحمن الرحیم

«نور»

 

نور مادر س است که می برد بالا

قاصدک بر زمین نشسته ی خسته را

 

نور مادر س است که می برد بالا

دل زنگار گرفته ی شکسته را

 

نور مادر س است که می تابد و با خود

می برد بالا، فاطمیون رسته را

همچنین ببینید

میثم بخوان دوباره…

(دل میرود زدستم صاحبدلان!خدارا) حرفی نمی توان زد ارباب وکدخدارا آزادی بیان کو؟فحش است نقدِبرجام …

«ملکه» / قسمت دوم

ایکاش او نیز مَلَک بود، می توانست نور عظیم آسمانی را با تمام وجود درک کند! از محضر گران قدرش بهره ببرد. بودن در نور سرآغاز شناخت بود! می توانست در نور بماند، با او زندگی کند، در او زندگی کند، با وجودش حی شود، روحیه بگیرد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.